Na życzenia tej treści rozesłanych wczoraj w nocy otrzymałem kilka interesujących odpowiedzi:

• To życzenia, czy rządania?
• Tobie również.
• I wzajemnie.
• No kurwał, milordzie (co, według autora, należy tłumaczyć jako „wzajemnie”; tys piknie)

Wszystkim, którzy składali mi wczoraj życzenia, serdeczne Bó… tzn.: dziękuję.

Kudos dla  scenarzysty za to, że jedna z wersji Nemo pracuje jako gospodarz programu popularno-naukowego. Uzyskali łatwy sposób przedstawienia kwazi-naukowych podstaw do rewelacji z końca filmu; sposób, który dla widza nie jest szczególnie irytujący.

Jared Letho jako starzec – oh-em-gee. Nemo Nobody lat 118 to majstersztyk. Nie wiem, czy głos mu zmienili komputerowo, czy to jego własny skrzek, ale nawet oczy – normalnie give away, że mamy do czynienia z młodym człowiekiem pod lateksową maską, nawet oczy do tej kreacji pasują. No i to… coś, ciągłe zwilżanie ust, maniera, której pewnie Nemo nabrał przez stulecie swojego życia, a która dotyczy bardziej starców niż ludzi młodych.

Muzyka to w większości standard – rock lub pop pasujący do epoki. No i Pavane. Są takie utwory klasyczne, które mimo mojej ogólnej niechęci do tej muzyki, towarzyszą mi często: Chór Dziewcząt Połowieckich z Kniazia Igora (to chyba jest Chór; utwór zaczynający się od „Uleć na skrzydłach wiatru”), W grocie Króla Gór z Peer Gynta czy chór cyganów z Trubadura (ten z kowadłami). Od wczoraj na tej liście znajduje się także Pavane Gabriela Fauréra – poszukajcie, posłuchajcie – warto.

Na koniec, z wewnętrznych mrugnięć oka szczególnie spodobał mi się komentarz starego Nemo n.t. życia sprzed kwazi-nieśmiertelności: Jedliśmy mięso, paliliśmy papierosy, robiliśmy wiele rzeczy zabronionych w tym bagnie. I gziliśmy się… gziliśmy. I zakochiwaliśmy się… zakochiwaliśmy. Ale generalnie nic się nie działo, jak we francuskim filmie. Mr Nodbody produkowany jest przez Pathé, France 2, France 3, kilka firm z Belgii, ale generalnie to jest francuski film. Niech to będzie przestrogą dla ludzi chcących ten film obejrzeć: przygotujcie się na mięso, papierosy, seks, zauroczenia i na ogólną powolność opowieści. Ale jest warto.

To put it in other words: I’m flabbergasted; I’m in awe; I’m thrilled; I loved it; I want more….

I w tym momencie : wybawienie. W 2/3 filmu zgasł ekran, zapaliły się światła, a z holu dał się słyszeć dźwięk alarmu. Sidenote: nikt się nie ruszył z miejsca; oprócz mnie wyszło może pięć osób.Po chwili ktoś z obsługi kina powiedział, że to awaria systemu p.poż. (Wow! tylko awaria? To świetnie! Tzn. to nie tak, że nie boję się, że następnym razem system nie wykryje prawdziwego pożaru, ja tylko…) i że zaraz seans zostanie wznowiony. Po 1o minutach poszło ogłoszenie, żeby wracać do sali, bo za kilka sekund wznawiają seans. Po kolejnych 15 zszedłem na dół po zwrot za bilet i znalazłem się w przewesołym gronie próbującym nakłonić człowieka analizującego wydruki systemu p.poż., żeby oddał im ich pieniądze. Jakby człowiek czytający tasiemkę systemu bezpieczeństwa miał coś wspólnego z naszymi biletami.

To znaczy poniekąd miał – mógł sprowadzić kierownika zmiany. Kiedy pani kierownik się pojawiła, jedyne co mogła/chciała nam zaproponować, to ważne pół roku zaproszenia do Heliosa. Na dowolny seans. Podsumowując: w zamian za kilkanaście złotych i kilka godzin dowiedziałem się, że nie chcę znać zakończenia 2012, a zaproszenie mogę zrealizować np. w styczniu na, powiedzmy, Avatara. Niezły deal, całkiem niezły.

Na terenie ośrodka mieszkało mnóstwo takich jaszczurek. W ogóle dużo zwierząt: flamingi, kaczki, kurki, indyki, pawie…

W tym miejscu nawet burza jest niesamowita

Spacer na plaży – z rybim okiem i bez.

Wśród wielu gatunków zwierząt żyjących w hotelu najzabawniejszy był malutki czarny ptaszek najwyraźniej uzależniony od  słodzika. Kradł go ze stolików w ilościach niemal hurtowych. Kelner nazwał go chinchilin, trochę googlania i proszę: Quiscalus niger.

Restauracja z bufetem

W drodze do meksykańskiej restauracji

Słodzik…

…kradziony przez tego ptaszka.

Recepcja

Domki po 10 pokoi

Nasz pokój

Miły gest

Po południu lokalnego czasu dotarliśmy do hotelu. Tam dostaliśmy pokoje – w różnych bungalowach, więc poprosiliśmy o zmianę. Dostaliśmy dwa pokoje obok siebie w czymś, co wydawało się ostatnim domkiem, ale po bliższym przyjrzeniu się okazało się, że:

1. Za naszym domkiem były co najmniej dwa następne
2. Obok naszego domku była pętla wózka – czegoś na kształt tramwaju/wózka golfowego, co krążyło po ośrodku ze stałymi przystankami koło nas, przy recepcji i na plaży i zatrzymywało się kiedy tylko ktoś gwizdnął; to tak, jakby dali nam domek jednocześnie przy samej recepcji i przy samej plaży

O 18ej lokalnego czasu (hmm… dwie w tą, cztery w tamtą, plus 18 – to będzie o północy tutaj) zjedliśmy kolację, wróciliśmy do domku i padliśmy jak nieżywi. O 11 rano przyjaciel wysłal mi SMSa, że właśnie się dowiedział, że poleciałem na Dominikanę i jestem wredny, bo mu wcześniej nie powiedziałem. Przyznaję: jestem. Tylko, że ten SMS był wysłany o 11ej czasu polskiego. Tam to była 5 rano… Dzięki za pobudkę w środku nocy!!! (C.D.N.)

Port Lotniczy Punta Cana

Odbiór bagażu

Port lotniczy pod strzechą

Port lotniczy pod strzechą (2)

IFA Villas Bavaro