Kudos dla  scenarzysty za to, że jedna z wersji Nemo pracuje jako gospodarz programu popularno-naukowego. Uzyskali łatwy sposób przedstawienia kwazi-naukowych podstaw do rewelacji z końca filmu; sposób, który dla widza nie jest szczególnie irytujący.

Jared Letho jako starzec – oh-em-gee. Nemo Nobody lat 118 to majstersztyk. Nie wiem, czy głos mu zmienili komputerowo, czy to jego własny skrzek, ale nawet oczy – normalnie give away, że mamy do czynienia z młodym człowiekiem pod lateksową maską, nawet oczy do tej kreacji pasują. No i to… coś, ciągłe zwilżanie ust, maniera, której pewnie Nemo nabrał przez stulecie swojego życia, a która dotyczy bardziej starców niż ludzi młodych.

Muzyka to w większości standard – rock lub pop pasujący do epoki. No i Pavane. Są takie utwory klasyczne, które mimo mojej ogólnej niechęci do tej muzyki, towarzyszą mi często: Chór Dziewcząt Połowieckich z Kniazia Igora (to chyba jest Chór; utwór zaczynający się od „Uleć na skrzydłach wiatru”), W grocie Króla Gór z Peer Gynta czy chór cyganów z Trubadura (ten z kowadłami). Od wczoraj na tej liście znajduje się także Pavane Gabriela Fauréra – poszukajcie, posłuchajcie – warto.

Na koniec, z wewnętrznych mrugnięć oka szczególnie spodobał mi się komentarz starego Nemo n.t. życia sprzed kwazi-nieśmiertelności: Jedliśmy mięso, paliliśmy papierosy, robiliśmy wiele rzeczy zabronionych w tym bagnie. I gziliśmy się… gziliśmy. I zakochiwaliśmy się… zakochiwaliśmy. Ale generalnie nic się nie działo, jak we francuskim filmie. Mr Nodbody produkowany jest przez Pathé, France 2, France 3, kilka firm z Belgii, ale generalnie to jest francuski film. Niech to będzie przestrogą dla ludzi chcących ten film obejrzeć: przygotujcie się na mięso, papierosy, seks, zauroczenia i na ogólną powolność opowieści. Ale jest warto.

To put it in other words: I’m flabbergasted; I’m in awe; I’m thrilled; I loved it; I want more….

Film warto obejrzeć – zastanawiam się tylko, czy warto za niego płacić – może, kiedy DVD spadnie na półkę „wszystko w koszu za 19.90!”

HD version

Prawie cała światowa populacja uległa wampiryzmowi. Pozostali, niczym w Matrixie, są hodowani dla krwi. Ale ile jest tych pozostałych? I czy można cofnąć epidemię wampiryzmu? I po co? Do tego nastrojowe Running Up That Hill w wykonaniu Placebo – choć po reklamach The Watchmen można sobie odpuścić związek między muzyką w reklamach i samym filmie…

HD version

Sony właśnie wstawiło w polecane na YouTube reklamę swojego projektu District-9. Za reklamówką stoi kilka stron: D-9, MNU is MNU Spreads Lies. Rzecz ciekawa szczególnie po niedawnej rozmowie, w której wyszło, że w USofA Illegal Alien jest synonimem n.p. Meksykanów.

Pamiętam cztery lata temu NBC wykupiło pod koniec wakacji całą powierzchnię reklamową YouTube’a dla Heroes – jeden z powodów, dla których oglądałem ten serial przez pierwsze rozbiegowe 10 odcinków. Ciekawe, czy i tym razem będzie równie ciekawie?

Avalon

Obejrzałem wczoraj アヴァロン, film 押井守 opisujący świat nielegalnej wielopoziomowej gry wirtualnej. To, co wiedzą Polacy, którzy kiedykolwiek słyszeli coś o Avalon, to że film został zrealizowany we Wrocławiu, a główną bohaterkę, Ash, gra Małgorzata Foremniak.

Przez długi czas nie chciałem oglądać Avalon właśnie z tego powodu. Polscy aktorzy próbujący mówić po anigielsku są… irytujący (ktoś kojarzy Krzysztofa Pieczyńskiego w Reakcji Łańcuchowej?) Pod tym kątem film zaskoczył mnie pozytywnie: jest – uwaga – dubingowany. Co prawda sychronizacja AV się rozjeżdża, ale w końcu to film japoński – jeśli chesz posłuchać dialogów po angielsku, to musisz się przygotować na to, że nie będą pasowały do ust je wypowiadających. Poza tym w takiej sytuacji część aktorów może swoje kwestie powiedzieć po polsku i tu miałem kolejną zabawę – wyłapywanie kiedy aktor rusza ustami tak, jakby faktycznie naszego języka używał.

Film postanowiłem obejrzeć po tym, jak w Nowej Fantastyce przeczytałem artykuł o Mamoru Oshii.  Opisano w nim fascynacje twórcy (w tym m.in. profesjonalnymi zjadaczami klusek), a także jego najważniejsze dzieła. W tym artykule Avalon został porównany do cyberpunkowego Ghost in the Shell. Ta sama atmosfera, te same elementy. Faktycznie: pokazany na początku filmu Avalon proces namierzania przeciwników – choć dużo prostszy wizualnie – silnie kojarzył się z namierzaniem śmieciarki wprowadzającej w GitS wirusa do sieci; Ash ma basseta, który w świecie klasy Real naprowadza ją na filharmonię – Oshii ma basseta (o imieniu Gabriele) i Batou (w イノセンス, kontynuacji GitS) też ma basseta (klona o imieniu… Gabriele); Ash do końca nie wie, gdzie jest prawda (ma przymus odnajdywania kolejnych poziomów gry, chce ją kontrolować) – Motoko z GitS zastanawia się jak daleko można posunąć się w cyborgizacji, czy ona – to nadal Motoko, czy już maszyna; tytułowy Duch z GitS, jak i zjawa nawiedzająca światy klasy A i B mają ze sobą dużo wspólnego i tak dalej, i tak dalej.

Takich ciekawostek jest dużo więcej – polecam zarówno GitS, GitS: Innocence, Avalon, jak i artykuł Kapusta Rzeczywistości w NF 2/2009.

Update: prze „tytułowego” Ducha rozumiem Władcę Marionetek.

Za II Wojnę Światową wziął się Quentin Tarantino. Właśnie na Apple Trailers zobaczyłem tą reklamówkę. Inglourious Basterds (Bękarty Wojny), z tą śmieszną literówką, Bradem Pittem, Niemcami grającymi Niemców i Francuzami – Francuzów ma się pojawić w kinach pod koniec wakacji (przynajmniej w USA, Stopklatka lakonicznie podaje rok 2009).

C:\> whishlist append inglorious
Movie playlist updated...