Teraz najszybszy ICek nie jest w stanie zmieścić się w tym przedziale, ale to co zafundował mi IC 1607 (Wrocław: 12:08) było szczytem. Z powodu uszkodzenia wiaduktu na trasie Warszawa – Katowice pociąg był zmuszony wykręcić niemal na Kraków i dobić do Sosnowca od wschodu. Wrocław: 14:09.

Soulcoder stwierdził lakonicznie, że przez moją tendencję do lekkiego traktowania czasu ucierpieli niewinni ludzie. No może powiedział, że dokonałem jakimś sposobem projekcji na cały pociąg i o „niewinnych ludziach” już nie mówił, ale o co innego mogło mu chodzic?

Dziś idę zanieść jej ten druczek – ciekawe, czy znowu karze mi warować

Podczas remontu Świdnickiej, prawie na Placu Dominkańskim, odnaleziono jakieś ruiny. Kiedy w końcu doszli do tego, co tu stało, rozkopano znowu tą część ulicy, żeby postawić pomnik reprezentujący Oławską Bramę Wewnętrzną. Pomnik składa się z fontanny, obrysu bramy z dwukolorowej kostki i samej bramy. Pomysł mi się nawet spodobał, aż do czasu gdy zobaczyłem samą „bramę”: metalowe kwadratowe paskudztwo. Koszmar.

Dziś idąc do pracy zobaczyłem, że usunięto metalową konstrukcję, zostawiając fontannę i obrys. Fajnie. Z drugiej strony pracownik miejski, ktory coś-tam grzebał powiedział, że zdemontowali tą bramę, żeby postawić inną. No i oczywiście uważam że znając „artystów” na ratuszu – będzie równie paskudna jak poprzednia.

Avalon

Obejrzałem wczoraj アヴァロン, film 押井守 opisujący świat nielegalnej wielopoziomowej gry wirtualnej. To, co wiedzą Polacy, którzy kiedykolwiek słyszeli coś o Avalon, to że film został zrealizowany we Wrocławiu, a główną bohaterkę, Ash, gra Małgorzata Foremniak.

Przez długi czas nie chciałem oglądać Avalon właśnie z tego powodu. Polscy aktorzy próbujący mówić po anigielsku są… irytujący (ktoś kojarzy Krzysztofa Pieczyńskiego w Reakcji Łańcuchowej?) Pod tym kątem film zaskoczył mnie pozytywnie: jest – uwaga – dubingowany. Co prawda sychronizacja AV się rozjeżdża, ale w końcu to film japoński – jeśli chesz posłuchać dialogów po angielsku, to musisz się przygotować na to, że nie będą pasowały do ust je wypowiadających. Poza tym w takiej sytuacji część aktorów może swoje kwestie powiedzieć po polsku i tu miałem kolejną zabawę – wyłapywanie kiedy aktor rusza ustami tak, jakby faktycznie naszego języka używał.

Film postanowiłem obejrzeć po tym, jak w Nowej Fantastyce przeczytałem artykuł o Mamoru Oshii.  Opisano w nim fascynacje twórcy (w tym m.in. profesjonalnymi zjadaczami klusek), a także jego najważniejsze dzieła. W tym artykule Avalon został porównany do cyberpunkowego Ghost in the Shell. Ta sama atmosfera, te same elementy. Faktycznie: pokazany na początku filmu Avalon proces namierzania przeciwników – choć dużo prostszy wizualnie – silnie kojarzył się z namierzaniem śmieciarki wprowadzającej w GitS wirusa do sieci; Ash ma basseta, który w świecie klasy Real naprowadza ją na filharmonię – Oshii ma basseta (o imieniu Gabriele) i Batou (w イノセンス, kontynuacji GitS) też ma basseta (klona o imieniu… Gabriele); Ash do końca nie wie, gdzie jest prawda (ma przymus odnajdywania kolejnych poziomów gry, chce ją kontrolować) – Motoko z GitS zastanawia się jak daleko można posunąć się w cyborgizacji, czy ona – to nadal Motoko, czy już maszyna; tytułowy Duch z GitS, jak i zjawa nawiedzająca światy klasy A i B mają ze sobą dużo wspólnego i tak dalej, i tak dalej.

Takich ciekawostek jest dużo więcej – polecam zarówno GitS, GitS: Innocence, Avalon, jak i artykuł Kapusta Rzeczywistości w NF 2/2009.

Update: prze „tytułowego” Ducha rozumiem Władcę Marionetek.

Nie to jest jednak powodem do napisania tej notatki, jest to raczej tło historyczne. Otóż przez przypadek trafiłem na stronę mojej podstawówki i zacząłem sobie ją od niechcenia przeglądać. Okazuje się, że z okazji tegorocznego trzydziestolecia szkoła zafundowała sobie sztandar. Który wygląda tak:

Sztandar

Więcej tutaj.

Ratusz, widok od Feniksa

W piątek chodziłem sobie trochę po rynku. Głównie chciałem pobawić się obiektywem 1.4, porobić zdjęcia bez flasha, z ręki. Jak można się było domyślić, sporo jest takich, które nie wyszły, bądź są źle wykadrowane.

Kilka zdjęć jednak wyszło. Część z nich wydrukowałem, część wstawiłem do Flickra. Natomiast mój blog wzbogacił się o nową funkcjonalność. Z boku, na dole paska, dodałem moje „losowe” zdjęcia z tego serwisu, a sam blog ma dodatkową stronę, gdzie możecie obejrzeć moje albumy z Flickera. („Losowe”, bo widget pokazuje 12 obrazków, a wszystkiego u mnie jest 11, w jednym albumie :/ )